Vijf ringen, vijf weken

Vijf ringen, vijf weken na de operatie -op de dag af vandaag. Op de TV zie ik topsporters alles van zichzelf geven, na een niet geringe voorbereiding van bloed zweet en tranen. En dan nu waar het om te doen is: het beste uit jezelf halen, terwijl de wereld toekijkt. Vanaf het grote zorgbed waan ik me een soort Van Gelder in de ringen, als ik me met gezucht en gekreun overeind hijs met behulp van mijn papegaai. Sinds ik voor controle ben terug geweest in de Daniel, hou ik me maar gedeisd en volg braaf de regeltjes -hoe groot de verleiding ook is om meer te willen en meer te doen. In dat opzicht dus misschien niet helemaal Van Gelder. Maar, één ding is zeker: ik lever hier thuis mijn eigen prestatie wel en ga voor niet minder dan goud. 

In de afgelopen twee weken is de thuiszorg afgebouwd, heb ik mijn laatste fraxiparine injectie gehad (hoeraaa!), is mijn eigen huisarts drie keer langs geweest (jawel 3x) en ben ik twee keer gebeld voor een telefonisch consult ter controle door de Daniel-dietiste en -hoofdverpleegkundige. De eerste keer dat mijn huisarts kwam, was omdat hij wilde weten hoe het met mij ging en hoe de operatie was verlopen. Hij nam er uitgebreid de tijd voor en observeerde daarbij niet alleen mij, maar ook mijn omgeving. Knikte daarbij goedkeurend met zijn hoofd en was tevreden. Een dag later ontdekte ik bij toeval tijdens het douchen een raar nylondraadje ter hoogte van mijn schaambeen, daar waar de katheter heeft gezeten. In een raadplegend telefoontje met de huisartsenpraktijk, kreeg ik de melding "Mevrouw is niet mobiel, ik ga naar haar toe" via de assistente en nog geen tien minuten later stond mijn huisarts weer voor de deur. Na onderzoek bleek het om een binnenwaartse hechting te gaan, die had moeten oplossen maar op de een of andere manier zich een weg naar buiten had gewurmd. Natuurlijk. Ik kijk nergens meer van op. Was een fluitje van een cent, één rukje en weg wassie.

Vanmorgen heeft dat tafereel zich zo'n beetje herhaald, maar dan iets pijnlijker. De verpleegkundige van de Daniel had voorgesteld om foto's te maken van mijn wonden en die te mailen, zodat zij ze kon beoordelen. Dat scheelde me een controle bezoekje en een pijnlijk ritje naar Rotterdam. Op zich wel slim. En zo kon ik nu ook eens poseren voor Don, wat doorgaans niet zo'n geslaagde combinatie is (hij vindt altijd dat ik me anders gedraag voor de camera.... "doe nou eens normaal"...) dus dat hebben we maar opgegeven. Deze shoot had evenwel iets vreemds, een beetje gênant ook vond ik. Blij dat de rolgordijnen dicht konden, want wat moet dat een raar gezicht zijn geweest...  wat zouden voorbijgangers gedacht hebben... OMG... Niet meer aan denken.  Maar goed, bij het inzoomen op een van de foto's zagen we ineens allebei een zwart draadje. Nee he.... Na het doormailen van de foto's kreeg ik een bevestigend mailtje terug. Inderdaad, toch nog een verdwaalde hechting ergens onderaan mijn achterkant. Ik mocht kiezen: of naar de Daniel, of naar de huisarts. Niet moeilijk, het werd dat laatste en wederom bedachten ze dat het voor mij makkelijker was om de arts naar mij te laten komen. Voor de zekerheid is alles nu nog maar eens grondig bekeken en als het goed is, is er nu geen draadjesvlees meer. Wel constateerde de arts dat de wond waarop ik zit, nog niet goed dichtgegroeid is. Dat is normaal en dat gaat beslist nog gebeuren, verzekerde hij mij, het was nu nog te kort dag. Door het zitten, waarbij de huid toch enigszins uit elkaar wijkt, duurt het aan elkaar groeien wat langer. Kwestie van geduld en goed opletten hoe en waarop ik ga zitten. Een beetje hangen op mijn zij en ondersteunen met kussentjes is nog het beste. Pffff.... ik dank de dag dat ik weer ongecontroleerd en zonder nadenken neer kan ploffen waar ik wil zonder er iets van te voelen!

De verpleegkundige heeft mij overigens nog maar weer eens uitgelegd hoe dat zit met die bekkenbodem die ik niet meer zou hebben. Ik kon me er niets bij voorstellen en ik werd er alleen maar onzekerder door. Allerlei waanideeën spookten door mijn hoofd, ingewanden die ik zomaar verloor tijdens het wandelen en dat soort gedachtes, brrrr. Het klopt inderdaad dat bij het verwijderen van de endeldarm en kringspier ook bekkenbodemspieren zijn weggehaald. Er valt dus niets te 'trainen' en het verklaart waarom het allemaal 'zo zwaar' aanvoelt. De eerste zes weken na de ingreep zijn dus het lastigst en pijnlijkst. Het is te hopen dat het daarna beter gaat en dat de pijn dan wat gaat afnemen. Tot nu toe is het wel 'te doen', maar valt het soms niet mee en zijn er ook best momenten dat ik het meer dan baggerzat ben en verlang naar een uurtje zonder pijn. Hoe heerlijk!

Hoe dan ook, ik vind nog steeds dat ik niets te klagen heb. Ik slaap nu al een tijdje in ons eigen bed, zonder halverwege de nacht noodgedwongen door de pijn te hoeven verhuizen naar het anti decubitus matras op mijn zorgbed. Ook het draaien van mijn ene op mijn andere zij gaat goed, met af en toe een zucht-en-kreun, maar dat hoort nu eenmaal bij mij... beetje dramaqueenen mag ik wel vind ik. 

Voor nu geef ik mijn herstel Brons. Dus met andere woorden: het gaat eigenlijk best wel goed hier op nummer 5. 

Voetjes van de vloer

Daar zit ik dan, zonder pardon opgekrikt tot Prinses op de Erwt op Wuthering Heights. Letterlijk: bengelen met je benen op de rand van je bed, zoals artsen hun patiënten in ziekenhuizen zo graag zien. Nou ja, niet op zo'n hoogslaper als deze dan. Om mij heen -of in dit geval onder- is Don druk in de aanslag met Henry ons gele zuigmonster gevolgd door sop en dweil. 

Alles gaat door, ook op zondag of beter gezegd zélfs op zondag, met name het huishouden. Don maakt overuren, al heel lang. Hij verdient een lintje. Ik zal er binnenkort een voor hem punniken ;-)

Zoals opgedragen, beperk ik mij slechts tot wat ieniemienie flutkarweitjes in slakkentempo. Het blijft zoeken naar de juiste balans met zitten, liggen, lopen, bewegen. Soms is het lastig om een pijnloze houding te vinden, dan zit ik minuten lang te mieren met veel gepuf gezucht en gemopper. In het ziekenhuis moest je een cijfer geven voor de pijn, ergens tussen nul en tien. Nou ik kan je verzekeren, zo af en toe is het net het songfestival: een dikke Douze Points! Moed houden maar. Eens zal het toch wel minder worden. Ik focus me maar op de kleine vooruitgangetjes. Zo is de spierpijn in mijn buikstreek aanzienlijk verminderd, waardoor ik wat flexibeler ben. Over mijn schouder achterom kijken is een beweging die nog niet helemaal wil lukken, omdat dan de schuine buikspieren gaan trekken. Die oefen ik iedere dag een klein beetje. Hoesten, niezen en schaterlachen vinden mijn ingewanden ook nog niet echt heel prettig. Maar ja.... weerhoud mij maar eens om te lachen....

Vannacht heb ik voor het eerst geprobeerd om in mijn/ons eigen bed te slapen. Was wel even wennen, ander matras, geen hoog/laag functie en geen papegaai als hulpje. Maar: wel Don in de buurt, dat is toch ook wel weer eens fijn na al die eenzame nachten in het donker. Ik ben een paar keer wakker geworden, maar kon daarna wel weer direct doorslapen. Al met al is het me niet tegen gevallen, dus vanaf nu maar weer lekker in mjn eigen bed. Het zorgbed hou ik nog eventjes aan.

Morgen is mijn eigen huisarts weer terug van vakantie en komt langs om uitgebreid bij te praten. Ik kan dan met hem overleggen hoe het de komende dagen verder moet met de thuiszorg. Volgens mij krijg ik donderdag a.s. mijn laatste fraxiparine injectie en zou -wat mij betreft- de zorg dan afgebouwd kunnen worden. De wonden zien er nog altijd goed uit, keurig aan het genezen en geen ontstekinkje te zien, ook die behoeven geen directe (externe)zorg meer.

Going strong dus! En ook al gaat het er straks echt niet helemaal meer uitzien zoals hieronder.... de energie zit er nog wel hoor!  :-)

(Dance yourself dizzy, Liquid Gold)

Dance yourself dizzy

Check √

Uitstapje Daniel ook weer achter de rug. samen met Don. 

Helder.

Eerst een afspraak bij de WIS verpleegkundige en daarna naar de chirurg. Terwijl ik werd geïnstalleerd op een onderzoektafel, leek het de verpleegkundige handig om de chirurg erbij te halen. Dat scheelt u weer een loopje, dan doen we dit gecombineerd, vindt u ook niet? Fantastisch idee, hou ik wel van -van dat meedenken. Dus drie tellen later was daar dr. Dassen, de vrouwelijke variant van Rothbarth. Eerst uitvoerig alle helende wonden bekeken en betast. Doet het hier pijn? En hier? Oh, en hier soms ook? Hm. Au. Aaah. Jaaa auw daar ook ja, nogal. Een soort blauwe-plekken-pijn, alsof ik heb gevochten en iemand heeft mij flink in elkaar getrapt, probeer ik de pijn te omschrijven. U heeft een hele zware operatie achter de rug mevrouw, zeggen de beide dames bijna in koor. Ja, ja dat ook, knik ik eenstemmig. Aan de hand van mijn vragen krijg ik een lading antwoorden en informatie over mij uitgestort. Jammer dat het een beetje achterhaald is... ik had dit bij mijn ontslag uit het ziekenhuis eigenlijk allemaal liever geweten. 

Waar het op neer komt is:

Het is echt een hele zware ingreep geweest (ok, dat muntje is nu wel gevallen), er is van alles weggehaald, u heeft geen bekkenbodem meer, het herstel heeft tijd nodig. U mag 6 weken absoluut niets doen (ik kon Don zijn gezicht op dat moment niet zien... hij de mijne wel.... boekdelen....) daarna voorzichtig opbouwen. U mag nog 3 maanden niet fietsen. Nooit meer tillen dan, laten we zeggen.. 15 kilo, dit geldt voor altijd. Over drie maanden willen we uw bloed opnieuw testen en het herstel van de wonden checken. Over een half jaar scannen we uw longen en lever om vast te stellen dat alles nog schoon is. Dit zal zo een aantal jaren blijven, u blijft hier onder controle. Uit het onderzoek van het weefsel dat opgestuurd is, bleek dat alles verder schoon is, er zijn geen uitzaaiingen en we hebben alles weg kunnen halen wat nodig was.

De pijn die ik heb is 'normaal', hoe lang dit aanhoudt is niet te voorspellen omdat iedere persoon anders is. Er zijn ook mensen die blijvend voor de rest van hun leven pijn blijven houden, helaas. Dat heeft nu eenmaal te maken met de aard van deze ingreep. Oef... die opmerking stop ik na nu maar even heel ver weg. Ik ga er gewoon voor zorgen dat het beter wordt. Hoe, dat zie ik nog wel.

Ik kan toch straks gewoon weer dansen? Klassiek ballet is toch niet zwaarder dan 15 kilo tillen? Of...? Denkend aan een développé, vraag ik me vertwijfeld af wat een been weegt....

Twee paar fronsende wenkbrauwen en een vermanend: U mag even helemaal niets mevrouw!

Uit de andere kamer hoor ik Don zijn stem zuchtend iets mompelen in de trant van "Grrr.. Ik koop ty-raps om haar vast te binden. Dat is het enige wat misschien helpt"

Neeeee, zeg ik haastig, nu nog niet natuurlijk, maar over een poosje toch wel? Ik kan nu toch alvast iets oefenen? Rustig aan mevrouw, bovendien bent u ook de jongste niet meer, zeggen de witgeschorte dames. Mijn beurt om mijn wenkbrauwen eens flink te fronsen. Wat heeft dat er nou weer mee te maken?! Puh, dansen zal ik! Let maar op!

Evenlater zit ik weer aangekleed naast Don in de spreekkamer. De adviezen neem ik braaf ter harte, ik zeg er maar even niet bij dat ik al wat kleine dingetjes in huis had gedaan. Een klein wasje, een klein strijkje, een klein boodschapje gedaan in de supermarkt, Vanaf nu doe ik afwisselend een klein wandelingetje, ga ik op verschillende stoelen/banken/bedden zitten om te wennen, ga ik liggen om te rusten. De oefeningetjes die ik meegekregen heb doe ik voorzichtig aan, ja ja opbouwend... want: ik kan het maar één keer verpesten -ik weet het- verzeker ik de verpleegkundige en Don. Wetende dat ik onderweg in de auto toch nog wel het nodige ingewreven zal krijgen. Ach die Don.... voor hem ook niet makkelijk zo'n patient als ik... Zullen we ergens onderweg dan maar even een klein gebakje scoren? stel ik voor. Er valt per slot van rekening toch weer iets te vieren, of niet? Hij kijkt me met zo'n blik aan die ik wel herken. Ik ga me echt gedragen nu, ik zal me inhouden en niets overbelasten, ok? beloof ik braaf. Ik krijg nog even De Blik, maar kleine lachrimpeltjes naast zijn ogen verraden hem. En terwijl hij een stukje vlaai gaat halen vraag ik me af of ze in de supermarkt naast de bakker misschien een kiloverpakking Geduld in de aanbieding hebben....

      

Krab(belt)je uit de tuin

Ik denk dat ik me zoiets had voorgesteld een aantal maanden geleden, toen alles nog koek en zopie was: zomer, het ergste achter de rug, ver over de helft op weg naar herstel, conditie en nieuwe energie.

Vandaag is het niet zo heel erg warm meer, dus vanmorgen alle kussens en kleedjes op het tuinmeubilair gepletterd. Is normaliter binnen een paar minuten gepiept, nu heb ik er zowat een half uur over gedaan. Tillen, rekken, strekken, bukken, pfoeh... dat is het nog niet helemaal, maar oefening baart kunst. Heerlijk zo in de buitenlucht in de schaduw onder de druiven. Tot nu toe was ik braaf binnen en hield ik me gedeisd op mijn zorgbed in de huiskamer. Meestal in de loop van de avond als het enigszins was afgekoeld een klein rondje om het huis wandelen aan de hand van Don. 

Per dag een stukje beter, gaat nog steeds op. De pijnsoort verandert nog al eens, soms is het als een mega spierpijn, dan weer als een aanhoudende kramp of soms als een enorme schrijnende schaafwond. Het is net te doen, maar fijn is het niet. Ik ben nog steeds blij dat ik het zonder morfine weet te redden. Daar is overigens totaal niets stoers of masochistisch aan, het blijft een feit van mijn eigen pijngrens weten te voelen om daar mee om te kunnen gaan. En ja, ik weet het.. met morfine had ik al op de fiets gezeten. Nou ja, bij wijze van dan.

Mijn bil die nu 1 is, snapt er geen reet meer van en lijkt ernstig haar/zijn (?) best te doen om weer 2 te worden. Zo'n eendelig iets is toch tegennatuurlijk en ook het seintje vanuit mijn hersenen gaat naar twee helften. Een vreemde gewaarwording, het voelt alsof ik constant in tweeën word gescheurd en dat gevoel is non-stop. Soms word ik er wel erg moe van en helpt een klein stukje lopen, helaas werkt dat niet altijd en zo blijft het zoeken naar de meest aangename houding/beweging voor het moment. Pfff.... Ken Uw lijf...

Vertel mij wat...

Donderdag 28 juli a.s. mag ik mij voor controles melden in de Daniel den Hoed. Eerst bij de WIS poli en daarna heb ik een afspraak bij een van de chirurgen. Ik heb begrepen dat er wat wondvocht is opgestuurd, dus daar krijg ik dan meteen ook de uitslag van. 't Zal mij benieuwen. Tot die tijd zet ik mijn beste beentje voor en probeer ik aan mijn flexibiliteit te werken. Ja ja, met pauzes. Ik weet het van die vork en dat hooi!

Nu weer even lang genoeg gezeten op deze tuinstoel. Tijd voor een loopje naar de keuken.

Ik ga maar eens een meloen slachten. Mmmmm... lekker! 

Portugese kip

Ik voel mij net een Portugese kip. En met deze tropische temperatuur: gegrild en wel. Vanmorgen kwam de thuiszorg al vroeg, ook vanwege de hitte. Ik had nog niet eens de gelegenheid gehad me te douchen. Gisteren zijn alle hechtingen er bij de huisarts uitgehaald. Mijn hemel wat een bezoeking! Eerstens de rit er naar toe in de auto, vervolgens de houten stoelen in de wachtkamer waarop ik niet kon zitten en als klap op de vuurpijl de behandeltafel op vaste hoogte: alleen bestijgbaar met hulp van twee personen. Op mijn buik kan ik niet, dus dan maar gefriemel en gepruts terwijl ik op mijn zij probeerde te balanceren. Geweldig, maar niet heus. Maar goed ze zijn eruit! Wat een opluchting. Volgens de arts ziet het er keurig uit. Hier en daar nog wat kleine openingetjes, maar die gaan als het goed is vanzelf dicht. Meteen ook mijn buikwond bekeken en het gaatje van de wonddrain. Toch nog maar even afgeplakt met gaas en pleister. Vanmorgen heeft de thuiszorg deze gaasjes eraf gehaald, ze zagen er schoon uit. Geen nieuwe opgeplakt. Laat het maar gewoon zo 'drogen', vond ze. Dus vandaar zonder afgeplakte zone's onder de douche. Wij hebben zo'n cabine waar een spiegel in hangt. Meestal wacht ik tot die beslagen is en dan stap ik er pas in, geen behoefte aan confronterende beelden zullen we maar zeggen. Maar vanmorgen was ik toch wel nieuwsgierig. Dus uitgebreid voor de spiegel. Mama Mia.... zie daar waarom Portugese kip....
Er loopt een litteken op mijn buik die start ongeveer 5 centimeter boven mijn navel, tot helemaal onderdoor, achterlangs en houdt bovenaan op waar ik een slordige 12 dagen geleden nog een bilspleet had. Kanonnen.... ik ben dus gewoon gesplitst en in spagaat behandeld of zoiets?? In Portugal grillen ze de kippen zo. Wij niet. Wij laten ze in tact en rijgen ze in originele vorm aan een spit.  Ik schrok wel een beetje van het idee en de aanblik, maar.... tegelijkertijd ziet het er ook keurig netjes uit en eigenlijk helemaal niet eng. Chapeau voor Rothbarth en consorten!
Portugese kip hoeft voor mij nu even niet, hooguit een stukje Algarve strand. De reis er naar toe hoeft ook even niet, ik sluit mijn ogen en fantaseer wel:

En in the meantime doe ik het hiermee:

Hmmmmmm..... een van de parfums van mijn lievelingsmerk "Paraiba" heet deze versie: fris, fruitig, zoet, tropisch,citrus. Net zo blauw en fris als de zee. Lekker op zo'n dag als vandaag.

Zojuist gekregen van Don. Nee, niet zomaar.... ik mag blijkbaar nog blijven :-)  Vandaag 30 jaar samen en vandaag 26 jaar getrouwd. Wat heerlijk dat we dit zo samen mogen beleven, als je bedenkt wat we het afgelopen half jaar hebben doorstaan..... 

Dag 11 na de ingreep

Vijf dagen thuis al weer! Onvoorstelbaar hoe snel alles gegaan is. 

De rit in de auto naar huis was niet echt bepaald een feestje, maar het betreden van de huiskamer des te meer. Neefjelief zou het zorgbed in ontvangst nemen en daarna heeft hij zich uitgeleefd met ballonnen en slingers. Fantastisch! Wat een thuiskomst :-)

En dan is het ineens vijf dagen verder, alsof het niets is.

Per dag voel ik dat het een klein stukje beter met me gaat. De eerste dag kon ik werkelijk helemaal niets. Alleen maar liggen. Gaan staan, gaan zitten, gaan liggen... dat alles deed me pijn. Het voelt als een enorme spierpijn en of je uit elkaar getrokken wordt. Bovendien werkt de zwaartekracht dubbel als ik zit of sta. Het lijkt dan alsof al mijn ingewanden tonnen wegen en naar beneden vallen. Het trekt en krampt en doet vervelend. Zakkelien was een paar dagen helemaal de weg kwijt, die hield zich maar gedeisd. Eten lukte me mondjesmaat. Mijn smaak en trek moesten na een week zonder eten weer terug op gang komen. Erg wennen om thuis te zijn en om op jezelf aangewezen te zijn. Wel fijn dat ik alles op mijn eigen tempo kan doen. 

De eerste dagen verloor ik ontzettend veel wondvocht en kon ik de grote absorptieverbanden zowat om het uur vervangen. Dat is sinds gisteren nagenoeg over. Alleen begint nu de operatiewond aan de voorkant op mijn buik vervelend te doen. Waarschijnlijk door kleding en de stomazakjes die er langs schuren. Ik kan veel hebben qua pijn, maar soms is het geen pretje en vraag ik me vertwijfeld af wanneer dit gaat ophouden. Ik weet dat het ook wel een beetje mijn 'eigen schuld' is. Ik heb immers morfine meegekregen, maar die neem ik niet in. Het is een bewuste keuze. Ik heb geen zin meer in allerlei randverschijnselen, vlekken op mijn huid, jeuk, misselijkheid, verstoppingen, waanbeelden etc. Dus ik hou het bij paracetamollen. En ja, ik ben me er dus van bewust dat ik veel minder pijn had kunnen hebben.... Maar ach, aan de andere kant zijn die paracetamollen nu mijn graadmeter. Ik voel eerder wat er met mijn lichaam en de pijnen gebeurt en kan daar dan op inspelen. 

Mijn huisarts is met vakantie en vandaag zou er dan ook een plaatsvervangend arts komen om de hechtingen eruit te halen. Dat zijn er grof geschat zo'n 10 stuks die in mijn billen prijken. Of nou ja billen? De heleboel is daar zowel van binnen als ook van buitenaf aan elkaar genaaid. Een aparte constructie is het wel...ik moet nu even niet aan fietsen denken, ieieuw... maar toch.... 

Hoe dan ook, de assistente vertelde mij net telefonisch, dat de arts een poging had gedaan mij te bereiken (ik stond op dat moment te douchen, zal je altijd zien) ze wil namelijk dat ik naar haar toe kom. Beter licht, meer materiaal en meer van dat soort gein. Aan de ene kant kon ik het wel begrijpen, maar aan de andere kant ook niet. Ik heb hier nota bene een zorgbed staan dat tot op ooghoogte opgekrikt kan worden, en er is hier een oceaan aan licht... Dus? 

Ik kon hoog en laag springen (auw... maar nu nog even niet), maar ze komt niet. Ik heb vandaag geen vervoer, dus ik ga ook niet naar haar. Kanonnen wat een gedoe. Grrrr. 

Morgen is Don vrij, dus oké dan kan hij mij brengen. Dat ene dagje kan er dan toch nog wel bij? Ja hoor dat kan (....)   Ik mag niet mopperen en niet klagen, na alles wat ik al achter de rug heb. Maar heel jammer vind ik het wel. Ik had me er zo op verheugd, vandaag eindelijk verlost van dat borduurwerk aan m'n derrière, ha ha....letterlijk kruissteekjes!  Kan ik misschien eindelijk wat makkelijker en zonder trekkerige pijn gaan staan zitten lopen etc. Dus nog even 1 dag volhouden. Wat is nou 1 dag? Oh, en 1 nacht. dat ook. 

Ik weet het, het klinkt zo 'waar gaat dit over', maar geloof me.... als het pijn doet, dan wil je NU NU NU NU.

Pfff..... weet je wat, druk maken heeft geen zin. Ik ga gewoon weer lekker even plat, met mijn laptop op mijn bedtafeltje.  Filmpje opzoeken en even wegzwijmelen....

Spuit 11 na de ingreep

Twee avonden voor mijn ontslag uit de Daniel, kwamen twee jolige jonge meiden in opleiding met de `snoepjeskar` hun avondronde doen. Pilletje hier, tabletje daar (zit daar eigenlijk verschil in?) en vervolgens kwamen ze wapperend met een injectie mijn richting uit. "Zo! We gaan u leren prikken, want als u straks thuis bent moet u hier nog een aantal weken mee door gaan" Pardon? Ik? Prikken? In mezelf? Ik dacht het niet. "Jawel, we gaan het u stap voor stap uitleggen, stelt niks voor, zo gebeurd" Zo gebeurd? Ammehoela! Voor ik er erg in had werd op het vel van mijn bovenbeen met de hand een denkbeeldig kruis uitgetekend, die werd in het midden tot een vleesrolletje a la vietnamese loempia geknepen. "Kijk, en daar moet -ie in. Gewoon rechtop houden. 't is eigenlijk net darten. Hele naald er in en dan langzaam leegspuiten. Klaar." Ik keek de dames met grote ogen aan en begon een soort van hysterisch te grinniken. Jullie denken toch zeker niet echt dat ik daar in trap he? Mijn overbuurvrouwen zaten sluiks te giechelen in hun bedden. Ja lach maar!

Ik vind prikken niet eng, het interesseert me niets als ik ze krijg. ik kan er gewoon naar kijken. Ik zou zelfs iemand anders met gemak kunnen injecteren. Maar bij mezelf..... hou eens op.

Na veel gezeur stemde een van de dames in om het dan voor deze keer nog voor te doen. "maar dan doet u het morgen zelf!" Ja ja, dat is goed, zei ik haastig, al lang blij.  Zeg eens heel eerlijk, vroeg ik aan haar collega, durf jij wel bij jezelf te prikken? Ze kreeg onmiddellijk een rood hoofd en bekende: "nou... eigenlijk bij mezelf niet nee..."

Precies! Bedoel ik!

De volgende avond was er een wat oudere verpleegster, met het geduld van een mammoet. Ik bewonder haar, met name hoe zij mijn dramaqueen taferelen heeft kunnen doorstaan..Ze bleef gewoon heel rustig op mijn bedrand zitten en zei niets. Uiteindelijk wist ze me zover te krijgen om het samen te doen. "Ik hou je hand wel vast, maar jij hebt de regie" Wonderbaarlijk genoeg is het me toen gelukt. Zie je wel? Je kan het! Fijn he? 

De eerste avond thuis. Don, wil jij mij alvast zo'n trombosenaaldje geven? zeg ik stoer. Drie tellen later staat er een mok thee en een verpakte injectie naald voor mijn neus. Koekje had leuker geweest, maar goed.

Ik open vastberaden de verpakking en trek de beschermhuls van de naald. Dan zie ik die ene centimeter (of wat is het?) naald naar me schitteren en breekt acuut het zweet me uit. Wat is dit nu weer? Ik staar naar het naaldje. Oh mijn God. Dat ding moet er dus helemaal in. Ik zucht. Kijk naar het denkbeeldige kruis op mijn been. Ik zucht nog maar eens. Lukt het? hoor ik Don ergens vanuit de keuken. Ehm... nou ik neem eerst mijn thee, anders wordt die koud, mompel ik. Na de thee heb ik weer een andere smoes. Don wordt ongeduldig en stelt voor dat hij me dan wel even zal prikken. Ik steiger zo ongeveer uit mijn bed Jij? Jij? Jij hebt helemaal nog nooit iemand geprikt! Schei uit, ik ben geen dartbord! Don geirriteerd, ik zo mogelijk nog geirriteerder. Kloteprik. -excusez le mot- 

het wordt tien uur. elf uur.... Ik geloof niet dat het er nog in zit dat ik de moed kan verzamelen.

Verderop in de straat komt de buurvrouw thuis uit haar avonddienst. We besluiten om haar in te schakelen "voor deze keer". Gelukkig helpt ze ons uit de brand. Iedereen opgelucht.

De volgende ochtend komt Careyn voor de eerste keer thuishulp. Het is iemand die ik nog ken vanuit de vorige ronde. Zij vertelt mij dat ik dit traject geholpen ga worden door het team van de vorig keer, dus dat zijn dan bekende gezichten. Fijn. We doen een intake gesprekje en dan volgt de vraag: "oh, en u prikt zichzelf?" Ik aarzel een klein moment en zeg dan resoluut "Ik zou het leren, maar het kost me te veel gedoe. Op de een of andere manier blokkeer ik zodra die naald mijn huid raakt. Ik durf het niet" Oh, maar dat is niet erg hoor, doen wij dat toch voor u. Wat een opluchting!  Geregeld dus.

Vertel mij.... hoe werkt dit? Wat gebeurt er met je lijf, waardoor je blokkeert? Ik spring uit een vliegtuig, ik seil ab van de Euromast, als iemand mij zegt "dat durf jij niet" dan heb ik het al gedaan, ik ben niet bang voor pijn of voor het onbekende.... Hoezo dan wel voor 1 c e n t i m e t e r   naald die je been in moet en waar je nul-komma-nul van voelt???

Wat is dat toch?