Even dansen!

 

Dansen wil ik! Alleen ontbreekt het me nog aan genoeg energie. Toch ben ik vandaag voorzichtig begonnen met een klassiek ballet warming up zoals ik die in mijn danssessies gaf. De meester is weer even leerling, zo voelt het op dit moment. En zo gaat dat maar constant door, een cyclus van leren, ervaring opdoen en meester worden om vervolgens weer verder te leren. Dat geldt overigens niet alleen voor het dansen, maar als ik me er bewust van ben: voor talloze dingen in mijn leven. Klinkt dat erg zweef? Terug met de voetjes op de vloer dan, terug naar dans.
Ooit schreef ik een oefening uit met de bedoeling om dichter te komen bij wat je voelt. Oefening baart kunst, is een kwestie van tijd: Only Time. En zo was een muziekje er bij gauw gevonden. Na wat gepuzzel met Don -niet geheel vrijwillig-  als dansproefkonijn lukte het om de choreo kloppend te krijgen. En geloof me, als het me lukt om Don een dans aan te leren.... afijn ik laat de rest van de zin aan ieders eigen fantasie over  ;-)
Anyway, Amaryllis was geboren. Kom! Danst iemand met mij mee? En zo niet, luister dan gewoon naar de muziek terwijl je je ogen gesloten hebt. Je kunt er gewoon bij blijven zitten als je dat wilt. Leg je handen op je hart en laat je gewoon meenemen door de muziek: Strek je armen uit naar voor en "open" ze dan als het ware naar op zij; vandaar uit gaan je armen weer dezelfde weg terug, als een soort sluitende beweging. Herhaal de beweging en neem er de tijd voor, bepaal zelf je tempo. Het is als een soort ademhaling. En ook op deze eenvoudige manier kun je eens uitproberen of je kunt voelen of het daadwerkelijk iets met je doet...  I dare you!

De P van...

De P van PoliPolonaise, die was gisteren. Een productief dagje met Don on tour van hot  naar her.

Begonnen in het Franciscus in Schiedam bij de poli van Longarts Kraak. Uitgebreid de afgelopen periode met hem besproken. Hij was het duidelijk nog steeds niet eens met de beslissing van de chirurg dat ik voor de operatie niet behandeld ben met prednison en vernevelingen. Volgens hem had dat voorkomen dat ik ziek en gammel de operatie in ging. Nou ja, de tijd kan niet meer teruggedraaid worden. Wat is geweest is geweest. Nu weer verder. Dr. Kraak heeft besloten om in de komende periode geen testen en onderzoeken te doen, er zit immers zoveel chemie in mijn lijf en dat zou alleen maar een vertekend beeld geven. De eerstvolgende afspraak die ik nu bij hem heb is dan ook pas ergens in juli, er van uit gaand dat ik dan de tweede operatie achter de rug heb.

De volgende poli was die van de WIS, voor mijn stoma. Ook hier verteld hoe ik het bestralings-/chemotraject ben doorgerold. Verder is er gekeken hoe ik  stoma Zakkelien verzorg en mijn materiaal vervang. Douze points. Ik doe het hartstikke goed op een klein verbeterpuntje na: ik zou nog meer druk kunnen zetten op de plakrand direct rondom de stoma voor een betere hechting. Ik ben daar te voorzichtig in, omdat ik het eigenlijk nog altijd een beetje eng vind met name omdat er zo'n rare "toeter" op mijn buik zit. Het is alsof iemand de huid daar met een gootsteen-ontstopper naar buiten heeft gezogen en daar bovenop zit dan ook nog eens die stoma. Ik ben bang dat ik iets beschadig als ik te hard duw. De deskundige heeft het goed bekeken en geconstateerd dat het in ieder geval geen breuk is. Vraag het straks aan je chirurg, misschien weet hij er meer over, was haar advies. Ik heb wat informatie meegekregen over voeding bij een stoma, lichamelijke activiteiten met een stoma en voorbereid reizen. Huiswerk dus. Daarnaast kreeg ik dezelfde melding mee als bij de longarts: geen controle meer, tenzij ik zelf met vragen zit dan kan ik te allen tijde bellen. Pas bij de tweede operatie komen de WIS verpleegkundigen weer in beeld.

Morgen heb ik een laatste afspraak in Delft bij de oncoloog. Daags van te voren moet ik bloed laten prikken, zodat hij de uitslag heeft als ik bij hem kom. Ik dacht mijn bezoek aan de poli's in Schiedam te kunnen combineren met bloedprikken aldaar. Mis! Schiedam valt niet onder de Reinier de Graafgroep. Ook in Maassluis kon ik niet terecht, daar had ik 's middags een afspraak met de chirurg.

Jasses, moest ik nu ook nog naar Delft alleen maar voor 2 buisjes bloed?? Ik dacht het niet! Surfend op het web tijdens een snel kopje cappuccino tussendoor, vond ik dat Naaldwijk wel onder Delft viel. Dus op naar de ingelaste volgende poli.   

Vanuit Naaldwijk richting de laatste afspraak in Maassluis bij de poli van chirurg Lont. Voor de derde keer stak ik mijn verhaal af over het wel en wee van de afgelopen weken. Daarna vertelde dr. Lont mij nog maar weer eens dat er nu een periode van 8 weken rust, herstel en conditie-opbouwen was aangebroken. Pas dan wordt er een MRI scan gemaakt om te zien hoe de tumor er dan uitziet en welk effect de bestralingen en chemo hebben gehad. Uit ervaring is gebleken dat dat een reële periode is. Eerder scannen zou te vroeg zijn, dan is de uitwerking nog niet "compleet" en zou het jammer zijn als te vroeg een te grote operatie uitgevoerd zou worden. Lont legde uit dat hij zoveel mogelijk besparend te werk gaat en zo min mogelijk schade wil toe brengen. Daar valt wat voor te zeggen en een weekje langer wachten is mij dat wel waard. Toch? Een week na de MRI scan is de uitslag bekend en als dan blijkt dat dr. Lont de operatie zelf kan uitvoeren dan zou dat binnen twee weken kunnen. In het andere geval, als het toch nog een te specialistisch verhaal blijkt, dan ben ik 'overgeleverd' aan Rotterdam en daar heeft hij geen zicht op qua planning - wat logisch is. Er zit niets anders op dan het gewoon allemaal maar weer even af te wachten.

Vervolgens heb ik de uitstulping onder mijn stoma nog aangekaart. Is dat normaal? Trekt dat nog weg? Neen, dat trekt niet weg. Dat blijft zo. "...maar weet u wat? Ik haal het wel weg als ik u straks weer opereer. Ik kort de boel gewoon een beetje in, geen punt." Maar natuurlijk... alsof je even een extra zoompje in je te lange mouwen stikt.... 

Doet u de operatie door dezelfde gaatjes in mijn buik van de vorige keer? vroeg ik hem nog voorzichtig. Ja, dat was wel de bedoeling. Mooi, dacht ik vervolgens. Als het dan zover is plak ik een briefje op mijn buik met het verzoek "graag na afloop netjes dichtnaaien - dank u beleefd!" Kijk, het hoeft geen haute couture te zijn, maar een béétje netter dan de vorige keer mag best wel vind ik. Ook al ziet niemand mijn buik en ook al was ik niet van plan om in bikini te paraderen. 

Oke, samengevat ziet deze voorlaatste Periode er zo uit:

- vanaf nu Pauze! goed uitrusten, goed eten, herstellen en conditie opbouwen

- vrijdag 27 mei MRI scan

Optioneel:

- 3 juni uitslag MRI (deze afspraak was nog niet definitief in te plannen op 'het systeem')

- operatie door dr Lont: in de week van 20 juni of 27 juni? 

maar zoals gezegd nu eerst:

Keek op de week

"Vroeger", dat is ergens eind jaren tachtig (en klinkt voor mij als "gisteren"), was er wekelijks een TV programma gepresenteerd door Kees van Kooten en Wim de Bie, die op een satirische manier terugblikten op de actualiteiten van de afgelopen week. Niet alleen het programma, maar ook de uitdrukking Keek op de week werd hierdoor een begrip en een veelgebruikte term. In de tijd dat ik een paar maanden bij het WTC in Rotterdam werkte, weet ik nog dat we iedere maandagochtend begonnen met een Keek-op-de-week-teamoverleg. Wat was goed gegaan, waar ging het minder - hoe kon dat beter en wat gingen we er aan doen?

Ik heb die kreet van de week, samen met mijn schommelbank attributen, uit de mottenballen gehaald en zo zit ik in een wazig ochtendzonnetje -we moeten allebei nog een beetje meer wakker worden- de bovenstaande vraag te overpeinzen. 

Terugblikkend op de eerste week zonder bestralen en chemo, was het over het algemeen best een goeie week. Wat heerlijk was het, om me maandagochtend in mijn bed te bedenken dat ik er niet op stel en sprong uit hoefde. Ik kon lekker blijven liggen, er kwam geen taxi. Nou ja, dat op stel en sprong kan ik voorlopig sowieso nog wel even vergeten. Er valt niets te springen, hooguit het vel op mijn derrière en dat doet het dus ook. Daar kan en moet het dus nog veel beter worden! Maar goed, behalve dat het fijn is dat ik me de ochtenden niet meer hoef te haasten, is het nog veel fijner dat mijn lijf de onrust door het bestralen niet meer hoeft te ondergaan. Het grote afkicken is begonnen, ook van de chemo die af en toe pogingen doet om dwars door mijn huid naar buiten te willen. Bij vlagen vlamt mijn huid letterlijk op, het gaat over mijn hele lichaam gloeien en tintelen. Niet zo'n fijn gevoel, ik wrijf me dan suf en kom handen (lees: nagels) tekort. Maar na een paar minuten houdt het acuut op en is het alsof er niets gebeurd is, behalve dan dat er een kleine Tsunami heeft huisgehouden. Veel drinken dan maar, dat werkt misschien sneller en beter voor het afvoeren.

Verder merk ik nu al dat ik meer rust ervaar, ik lijk 'fitter'. Uiteraard ben ik wel moe aan het eind van de dag, maar het is niet meer zo dat ik halverwege de dagen al gestrekt op de bank in slaap val. Wel pak ik hier en daar wat rustpuntjes, want ik ben me inmiddels goed bewust van mijn valkuilen. ;-)

Alhoewel.... ik wilde naar het winkelcentrum wandelen, 590 meter -en 8 minuten- volgens de ANWBers. Piece of cake. Maar, gelukkig bedacht ik me op tijd dat ik daar dan nog wel even zoet zou zijn met het halen van mijn boodschapjes, met de nodige hindernissen van het bukken-rekken-strekken (fijn als je zo klein bent en alles staat op ooghoogte, alleen zitten mijn ogen ietsje lager dan de gemiddelde mens... bovendien denk ik dat ik gekrompen ben door de bestralingen, kan dat? Grijns....) Om nog maar te zwijgen over de wandeling terug met bepakking. Ok, het is niet bepaald Santiago de Compostella en mijn Luchtmobielebrigade-neefje ligt waarschijnlijk in een deuk: want waar gaat dit over, als je bedenkt hoe zijn "meters" met bepakking er uit zien en aanvoelen. Tssssss. Kortom, wijs besloten om dan maar even met mijn auto te gaan. Dat was best wennen en bij nader inzien, is zelf autorijden nog niet echt handig en verstandig, met name omdat het niet bepaald pijnloos is. Bijrijder zijn is net ietsje anders, zo blijkt. En zo laat ik mijn blauwe racemonster nog maar even op de oprit staan tot de weken van het 'echte herstel'.

Ik heb zo genoten van alle bezoekjes en contactjes die ik deze week had en verlang er naar om er zelf ook weer op uit te gaan om anderen te ontmoeten en bij anderen te zijn, zonder dat vervelende afhankelijk zijn van...

Maar ook hier: nog ie-ie-ietsje meer geduld, wachten tot de herstelperiode en dat doe ik dan maar braaf samen met mijn Suzukietje. Dus ik zeg: op naar de volgende Keek! 

Die ziet er op dit moment voor mij even zo uit (en smaakt naar citroen):

Ankertje

Ik neig om te schrijven af en toe hebben we een ankertje nodig´ maar laat ik het bij mezelf houden. Af en toe heb ik er de behoefte aan. En wat denk je? Werd ik het afgelopen weekend op mijn wenken bediend en ontving ik onderstaand gedicht. Mooi en passend om te delen via mijn blog, vond ik.

De weg van de hoop.

Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet te voorspellen of vooruit te zien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe krachtige betekenis
is niet het zelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

Václav Havel

Oncologisch brood

De diëtiste belde mij om mij nog wat tips en adviezen te geven om de komende herstelweken door te komen. Het blijft noodzakelijk om mijn gewicht op peil te houden, dat wil zeggen: niet meer afvallen en zorgen dat ik de juiste voedingsstoffen binnenkrijg om aan te sterken voor de komende operatie.
Zo'n lekkerbek als ik voorheen was, nu heb ik nergens echt trek in. Sterker nog, sommige dingen smaken me totaal niet of ik vind de 'constructie raar'. Zo heb ik bij sommige hapjes vlees het idee dat ik mijn badkamermat weg moet zien te krijgen en gehakt heeft de structuur van een kattenbakvulling. Gekookte aardappelen zijn als Cif en brood werkt als een sterk absorberende spons. Oh en wat te denken van sommige groentes die smaken alsof het gekookte gordijnen zijn. Jak! Ehm... ja ja.... was de aarzelende reactie van de diëtiste, die het volgens mij niet helemaal leek te volgen, maar toch verder ging met een "ik denk dat ik wel een beetje begrijp wat u bedoelt. Het is het gevolg van de chemokuur. U heeft moeite met brood zegt u. Hmmm. Er is iets nieuws op de markt: oncologisch brood, speciaal voor mensen die een andere smaakbeleving hebben door het gebruik van chemo. We zijn er mee bezig om het in het voedingsassortiment te krijgen in ons ziekenhuis, maar hebben er nog niet zo veel ervaring mee. Zoudt u het anders eens willen proberen?"

Zo ben ik via google hier terecht gekomen: http://www.vlaamschbroodhuys.nl/oncologisch-brood

En daar zit ik nu met mijn afgeleverde bestelling broodjes voor mijn neus. Van alle smaken eentje, al zie ik niet wat wat is. Dat wordt nog een verrassing. Wel nog even afbakken in de oven.

Wat een feest, mijn mini proeverijtje kan beginnen:

Die linkse met de pitjes is de hartige variant. Ik proef onmiddellijk een basis van mierikswortel. Eigenlijk best wel lekker, maar oh wacht.. de tweede hap is wel wat zout. Jeetje...erg zout. Kanonnen, wat zout! Een beetje boter erop misschien om het te verzachten. Hm.. het blijft zout en dat is best even wennen, hoewel het niet echt vies is. Voor mij als ontbijtje niet geschikt, maar waarschijnlijk wel later op de dag. In een mandje met "vooraf-smeerseltjes" wellicht?

Na een hapje van het rechtse broodje lijkt het er even op alsof ik op de lavendelstruik uit mijn achtertuin zit te knagen. Gelukkig verdwijnt die op het eerste moment overheersende lavendelsmaak en proef ik ook wel iets hartigs. Er zou sinaasappelsap in deze variant verwerkt zijn, dat haal ik er niet uit. Gaandeweg, na meer happen lijkt het een 'normaal brood' maar dan zonder het absorberende spons-effect. Toch wel lekker en goed te beleggen denk ik, want nu eet ik het zo "zonder niks".

Jaaa.. die middelste had ik door de stukjes erin al herkend als het zoete brood op basis van gember en dadels. Nou, dit is absoluut mijn favoriet! Wat is dit heerlijk zeg! Een satijnzachte constructie en lekker zoetig, maar niet té. Precies goed op smaak, wat mij betreft. Dit brood zou ik zeker als ontbijt nemen of zomaar tussendoor. Het heeft niets nodig, ook geen boter maar dat komt misschien omdat het nog vers en warm is en net uit de oven komt.

Ik heb al het brood zo uit de oven, puur, gegeten en weet ik dus nog niet hoe het is en smaakt als je het gaat beleggen (en zo ja, met wat?). Wat ik van alle drie de broden wel vind, is dat het een hele prettige constructie is om te eten. In tegenstelling tot alle andere 'reguliere' broodsoorten die ik tot nu toe moeizaam tracht weg te slikken met behulp van slokjes drinken, is dit oncologische echt aangenaam.

Tot slot hoop ik wel dat een ieder die dit leest begrijpt dat het hier gaat om mijn persoonlijke/ eigenaardige beleving, het is niet bedoeld als algemene recensie van het brood - maar dat is wel duidelijk denk ik.  Pin je dus vooral niet vast aan mijn bevindingen ;-)

Sleeping beauty

Niet alleen ben ik er vandaag eindelijk doorheen.... ik zit er nu ook een beetje doorheen, eigenlijk sinds gisteravond. Ik was kapot, kon geen hap meer door mijn keel krijgen en heb de rest van de avond jammerend en huilerig als een klein kind op de bank gehangen. Mijn cape'je Powerwoman ligt even ergens helemaal onderin de wasmand.

Ik voel me geradbraakt en net Doornroosje: ik zou wel uren kunnen slapen. Geldt ook voor mijn dappere prins die -als hij mij eenmaal heeft bereikt (en dat is best lastig op dit moment)- mij niet wakker kust, maar doodleuk net zo moe naast me komt liggen. Samen slapen we dan honderd jaar. Of nou ja... in ieder geval dit hele weekend. Zzzzzzz...... heerlijk!

Na een ellendige nacht, dacht ik vanmorgen na mijn laatste bestraling en bezoekje aan de onco-V heel eventjes terug te gaan naar mijn bed. Alleen een uurtje liggen... Afijn, ik werd dus om 16:30 wakker omdat ik moest plassen. Normaliter doe ik dat half slapend en kruip daarna terug in bed, maar sinds het afgelopen weekend is dat onmogelijk. Plassen voelt ongeveer als een blaasontsteking x3, wat een feest maar-niet-heus. Het hoort bij een van de beloofde bijverschijnselen. Ik maak er een inhaalslag van. Het is alsof mijn bovenkamer heeft besloten dat ik het wél volgens het boekje moet doen hoor, ook al is dat dan in de laatste dagen van mijn behandeling. En dus kwamen daar de ontbrekende bijverschijnselen ook nog maar even gauw aanwaaien. Oh, die laatste dagen.... die laatste loodjes... man, man, die wegen een ton! Ik probeerde het gisteren nog aan Don uit te leggen: Weet je, afzonderlijk kan ik het allemaal wel aan. Als het alleen maar mijn huid was die over mijn hele lijf tintelt; als het alleen maar die buikkrampen waren met bijkomstig diarree; als het alleen maar die vermoeidheid was; als het alleen maar het probleem met kunnen eten was; als het alleen maar de pijn was van een verbrande kapotte huid waar ik op moet zitten; als het alleen maar Zakkelien was die ik hoefde te verzorgen; als het alleen maar mijn astma was.... Maar nee, ik krijg ongevraagd het hele pakket, iedere keer een onderdeeltje erbij. Dat leek een tijdje best goed te gaan, tot gisteravond. Nu ben ik moe. Zooooo moe. Mijn lijf is moe. en mijn gedachten ook - zo lijkt het. Ik heb de fut niet om er tegenin te gaan, dus geef ik me er maar aan over. 

Depri ben ik niet hoor, ik weet dat dit tijdelijk is en dat ik dit even 'nodig' heb om me daarna weer op te kunnen laden. En dat opladen gaat -als ik de weerdames mag geloven- het komend weekend best lukken met zon en temperaturen boven de 15 graden! Ik ga de kussens van mijn schommelbankje in de tuin alvast uit de mottenballen halen, want schommelen ga ik -voor mijn part onder mijn dekbed!

Zo en nu ga ik wat te eten fabriceren, want mijn laatste portie chemo gaat er daarna in. Jippieieie!

Don heeft vanavond koopavond en ik bedenk me dat ik deze laatste tabletjes -dit bijna historische (of hysterische?) moment weer in mijn eentje ga beleven. Net zoals aan het begin: ik weet nog goed hoe ik met gemengde gevoelens de eerste dosis in mijn eentje naar binnen moest zien te krijgen. 

En zo is het eigenlijk met alles in dit hele traject..... je moet het allemaal zelf doen. Zelf innemen, zelf ondergaan, zelf de ongemakken dragen, zelf eruit zien te komen. Ondanks dat: eerlijk is eerlijk... zonder alle aandacht en meeleven in de vorm van kaarten, berichtjes, bezoekjes en attenties die ik heb mogen ontvangen, zou het heel eenzaam zijn. Het geeft me zoveel steun en kracht! Ik ben er echt blij mee en soms ook verlegen. Nog steeds ontvang ik dagelijks zo een ondersteuninkje en het verrast me uit welke onverwachte hoeken die soms komen! Helemaal geweldig!! Ik ga nog even een manier vinden om iedereen persoonlijk te bedanken, maar ik wil me eerst wat fitter voelen. Iedereen die dit leest: weet in ieder geval dat ik echt dankbaar ben!

Nu eten! en daarna........

HELEMAAL KLAAR MEE   :-)

Een bijzonder Pasen

Vanuit mijn katholieke basis weet ik dat de week voor Pasen ook wel de Stille Week wordt genoemd. Het zijn de dagen van lijden, sterven en herrijzen. Er komt een einde aan het lijden en Pasen staat voor een nieuw leven, een nieuw begin.
Hoe wonderbaarlijk is het om dit terug te zien om je heen in de natuur, waar na een donkere wintertijd de lente aanbreekt. Bomen die ogenschijnlijk dood leken, komen weer tot leven.

Voor mij was het dit jaar letterlijk een stille week. Ik heb bewust niets geschreven, wilde de week en mijn gedachten voor mezelf houden. Misschien als een soort bezinning, ik weet het niet, maar hoe symbolisch is het....  Deze laatste week van ´in stilte lijden´ om straks na Pasen een nieuwe start te kunnen maken: zonder bestralingen en zonder chemo. Wat kijk ik daar naar uit!
Ik schrijf in stilte lijden, omdat dat ook werkelijk zo was. De afgelopen dagen zijn pittig geweest. Moe, koud, constant een tintelende jeuk over mijn hele huid met daarbij nu ook de voorspelde verbrande huid op plaatsen waar ik bestraald word en sinds een paar nachten word ik wakker geplaagd door een hevige buikpijn. De eerste keer dat dit gebeurde was ik licht in paniek, wist van de pijn niet meer hoe ik moest liggen: kon niet op mijn zij en ook niet op mijn rug. Wat was er loos? Iets met mijn stoma? Of kwam dit door de bestraling, of de chemo? Had ik een infectie? Of misschien gewoon buikgriep? Wie kon ik bellen, waar viel dit onder? Huisarts, stomazorg, oncoloog, radioloog, thuiszorg.... Wie? Ik had geen koorts, was niet misselijk maar voelde alleen de pijn die dan in de loop van de ochtend verdween. Met de pijn verdween ook het angstige gevoel en werd ik wat rustiger. Het moet haast wel een bijwerking zijn van de behandeling.
Als het nu gebeurt (meestal tegen de ochtend) ga ik mijn bed uit en verhuis met een dekentje naar beneden waar ik me op de bank in allerlei bochten wring om het enigszins draaglijk te maken en blijf dan stilletjes zo zitten tot het weg ebt. Wat is het daarna dan een opluchting om geen pijn te hebben. En zo ben ik me dat dan de rest van de dag bewust en roep soms hardop bij mezelf "Oh heerlijk... ik voel niets!" Zitten is met de brandwondjes erbij is een nieuwe uitdaging geworden, ik mag mijzelf zo onderhand Meester in het Bankhangen noemen. Je leert je lijf erg goed kennen, moet ik zeggen daar is geen ontkennen aan.

De taxiritjes naar het ziekenhuis leken deze week anders dan anders. Meestal rijden we door de polder: het weidse landschap van MiddenDelfland. Het is de weg die ik zelf ook rijd als ik naar mijn werk ga, maar dan let ik meer op het verkeer dan op de omgeving. Deze week leek ik iedere dag iets anders te zien, met name de veranderingen... Ineens een roze bloesem voor een wit huis;  een schilderachtige Anton Pieck skyline met molens in de ochtendnevel;  vogels en waterhoentjes met takjes in de weer om hun nesten te bouwen; laag overvliegende onoplettende eenden met stuiterende hormonen; en oh zo lief: lammetjes -aan het begin van de Gaag witte en aan het einde van die zwarte met vlekjes; een ooievaarsnest en dikke knoppen in de bomen. Ik heb het in stilte in me opgenomen en moest steeds zuchten. Zo overduidelijk de komst van een nieuw begin. En zo voelt het ook in mij. Op tweede paasdag word ik niet bestraald en daarna nog maar drie keer. Dan is het klaar. Ook al is mij gezegd dat alles nog zeker twee weken doorwerkt en dat daarna pas het herstel gaat beginnen, dat maakt me niets uit.

Maar nu eerst Pasen! Ook weer vanuit mijn katholieke roots: ik ga op mijn paasbest. Van binnen als nieuw, maar ook van buiten. De afgelopen week met vriend die zo lief was om met mij mee te gaan een nieuwe outfit gescoord. Ik vond dat ik het wel had verdiend ;-)